De meester en de leerling – leren in de 21e eeuw

Ontmoet de meester!
Andy McKee is een van de beste fingerpicking gitaristen ter wereld. Zijn techniek is verbluffend, zijn timing is fenomenaal. Andy heeft een aantal video’s online gezet (YouTube) waarin hij zijn kunnen demonstreert. Bekijk de bijgaande video en geniet.

 

Ontmoet de leerling!
Sungha Jung was 12 jaar op het moment dat hij het nummer “Relyn” van Andy McKee naspeelde. Hij heeft geen geen enkele muzikale opleiding genoten. Alles wat hij heeft geleerd is door zelfstudie. Hij speelt 4 uur per dag gitaar. Hij heeft geen enkele kennis van het notenschrift. Slechts het bekijken en naspelen van YouTube video’s heeft hem tot dit ongekende niveau gebracht. De leerling is autodidact en moet over een grote dosis motivatie en doorzettingsvermogen beschikken. En misschien wel mensen in zijn omgeving die hem aanmoedigen en op zijn minst de randvoorwaarden scheppen om dit mogelijk te maken. De vader speelt in dit voorbeeld een grote rol. Hij speelt zelf ook gitaar (op een veel lager niveau). En hij heeft gezorgd voor een goed instrument en goede opname apparatuur. Bekijk het bijgaande filmpje en “zoek de 10 verschillen”.

Het zal je veel moeite kosten de verschillen te ontdekken. Op de techniek is weinig aan te merken en het stuk wordt noot-voor-noot correct nagespeeld. En dat is voorwaar geen sinecure bij een stuk met deze moeilijkheidsgraad. Is er dan helemaal niets aan te merken op zijn spel? Als je goed luistert zit er een redelijk groot verschil nog tussen de uitvoeringen van “de meester” en “de leerling”. Sungha’s techniek is goed ontwikkeld, maar de timing is voor verbetering vatbaar. Timing is een lastig te begrijpen factor. Het heeft te maken met “gevoel” voor de muziek en “groove”. Groove ontstaat wanneer net vóór of net ná de tel wordt gespeeld. Maten kun je verdelen in vier tellen; vervolgens kun je elke tel nogmaals in vieren delen. Dan praten we over 16-den. Door juist de accenten te spelen op de 16-den ontstaat een “groove”of “swing” in de muziek. Groove is moeilijk vanuit de theorie te leren, het is vooral een “gevoel” voor de muziek dat ontwikkeld moet worden. En dat kost gewoon veel tijd en veel luisteruren (luisteren naar andere muziek) om dat te bereiken. Maar binnen een paar jaar zal Sunga ook dit verschil weten te overbruggen en komt hij nog dichter bij het origineel. Of hij schrijft zijn eigen muziek.

Ondertussen treedt Sungha overal op, heeft een eigen CD uitgebracht en verschijnt regelmatig ook met “de groten” (Andy McKee, Tommy Emanuelle e.a.) op het podium. De commercie heeft Sungha ook al weten te vinden en hij heeft verschillende “endorsements” gekregen. Lakewood heeft zijn nieuwe gitaar gesponsord en AER zorgt voor de versterking. Hier nog een aardig videootje van een optreden van Sungha met – misschien wel de allergrootste – Tommy Emmanuel.

 

Waarom schrijf ik hierover?
Allereerst omdat het verhaal van Sungha mij boeit. Zijn prestaties zijn bewonderenswaardig. Ik speel zelf fingerstyle gitaar en heb op vergelijkbare manier leren spelen. Geen les, gewoon luisteren naar muziek en proberen na te spelen. Helaas waren toen nog niet zulke fantastische video beelden beschikbaar dus moest ik het stellen met een cassette deck en het eindeloos terugspoelen van een fragment net zo lang totdat ik had uitgevist wat er precies gespeeld werd. Ik weet uit ervaring hoe moeilijk het is en wat het kost aan motivatie en doorzettingsvermogen.

Daarnaast inspireert het verhaal mij omdat ik uit ervaring weet dat lang niet iedereen op deze manier gitaar kan leren spelen. Maar hoe dan wel? Hoe creëer je de optimale E-learning omgeving voor een breed publiek. Mijn gedachten hierover zal ik in een volgende blogpost delen…