Twitter is niet geschikt voor leren en kennisdelen
februari 9th, 2010 § 2 reacties
Laat ik beginnen met een stelling: voor leren en kennisdelen hebben we tools nodig die daar speciaal voor ontworpen zijn.
Om goed te kunnen participeren in kennisflows moet je ze eerst zien te vinden. Dat is best nog een klus bij social networks als Twitter. Dat komt doordat Twitter en andere social networks zijn ontworpen als babbelboxen. Ze zijn NIET ontworpen voor leren of kennis delen. Leren en delen zijn interessante bijproducten van een toepassing die bedoeld is primair om berichten uit te wisselen. Want hoe werkt dat op Twitter? Je vindt iemand die over een onderwerp schrijft waar je meer over wilt weten en je besluit hem/haar te volgen. Dat kan op verschillende manieren: je kent iemand al, je vindt iemand via je eigen netwerk, je vindt iemand door een zoekopdracht, bijv. door het gebruik van hash-tags (#). Maar als je een kleine 200 mensen volgt dan ontvang je een constante diaree aan berichten waarvan 95% je niet interesseert. Maar die waardevolle 5%, die wil ik voor geen geld missen. De prijs die je voor Twitter betaalt is erg hoog, de overhead is veel te groot, vind ik persoonlijk.
Wat ik wil zijn maar een paar simpele dingen:
- ik wil niet “op zoek naar mensen waarmee ik interesses deel, ik wil dat ze “als vanzelf” naar me toekomen
- ik wil kunnen “babbelen over wat mij bezig houdt”; mijn berichten moeten automatisch terecht komen bij iedereen die ook in dat onderwerp is geinteresseerd. Ik wil feedback!
- ik wil dat alle berichten over dingen die mij bezig houden automatisch bij mij terecht komen, ongeacht of iemand nu in mijn netwerk zit of niet. Wat is dan “mijn netwerk” ? Dat zijn alle mensen waarmee ik interesses deel. Voor elke persoonlijke interesse heb ik een eigen netwerk. En die houd ik ook graag gescheiden. Net zoals ik vrienden heb waarmee ik mijn passie voor muziek deel en andere vrienden waarmee ik mijn passie voor leren deel. En als ik met die mensen persoonlijk het gesprek wil aangaan, dan moet dat ook kunnen. De babbelbox is echter “secundair”.
- ik wil een betere ondersteuning voor reputatie management. Ik wil dat mensen alle berichten beoordelen op “eens of oneens”, “tone of voice” en “of het een inhoudelijk goede bijdrage is”. Ik wil dat het netwerk het kaf van het koren scheidt. En ik wil weten wat mensen van mijn bijdragen vinden.
- ik wil kunnen praten met iedereen, maar ik wil bepaalde gesprekken alleen voeren in “trusted circles”. Ik wil voor elk van mijn interesses in staat kunnen zijn om daar trusted circles te kunnen aanmaken. Ik wil met “verschillende soorten vrienden” in verschillende trusted circles kunnen praten
- ik wil gesprekken op een gemakkelijke manier in hun context kunnen volgen. Elk gesprek is een opeenvolging van de berichten van de verschillende deelnemers, keurig in tijd gerangschikt. Dat lukt met Twitter nauwelijks. Zeker niet na verloop van tijd.
- ik wil dat alle gesprekken altijd bewaard blijven zodat ik ze altijd later nog een keer kan terugvinden. Ik wil niets verliezen. Mijn hele digitale verleden staat op mijn laptop sinds het moment dat ik begon met computers te werken. Dat is sinds 1983. Dat is zeer compleet en wil ik graag compleet houden. Twitter onthoudt alleen de laatste 3000(?) tweets van iedereen dus na verloop van tijd zijn waardevolle gesprekken “verdampt” of op zijn minst incompleet.
- ik wil kunnen zien hoe anderen oordelen over personen in mijn netwerk. Hoe worden zijn/haar bijdragen eigenlijk gewaardeerd?
- ik wil gesprekken/discussies kunnen exporteren naar een document voor nabewerking, bijv. voor een blogpost of een rapport. Ik wil gemakkelijk kunnen quoten
- ik wil niet afhankelijk zijn van URL shorteners waarvan ik niet weet of ze morgen nog bestaan
- ik wil geen 145 karakter limiet. Als het gaat om kennis, dan wil ik iets meer ruimte om te kunnen nuanceren. Twitter mist te vaak de nuance.
- ik wil inline video, foto en geluid, ik wil niet steeds naar een browser “hoppen” om een bijlage te bekijken
- ik wil geen 13 accounts hoeven te onderhouden met allerlei web2.0 componenten die ik wil delen. Ik wil foto’s kunnen uploaden, ik wil documenten kunnen attachen
- ik wil polls kunnen gebruiken om snel de meningen over een onderwerp te kunnen peilen: eens of oneens?
Als Twitter dat allemaal zou kunnen bieden, dan zou ik Twitter van harte aanbevelen voor toepassingen voor leren en kennisdelen. Nu schiet het echter in mijn ogen hopeloos tekort voor dit soort toepassingen. Maar nogmaals: dat is geen verwijt aan het adres van Twitter of andere social networks. Ze zijn er simpelweg niet voor ontworpen.
Het zal je dus ook niet verbazen dat mijn bovenstaande wensenlijstje de basis is geweest voor de EducatieNET KennisMotor software. Daarover in een volgende post meer.
Zie ook:
De kracht van Twitter is nu juist dat het veel niet kan. Systemen die zeggen dat ze alles kunnen, ik moet het zien! Jij hebt een waslijst met dingen die jij wil, maar een belangrijke vraag is natuurlijk of dat voor een grote groep geldt. Want als jij zegt dat Twitter niet voor leren is, denk ik: hoe kan het dan ik dagelijks veel via Twitter leer?
Dank voor je reactie Erwin.
Mijn stellingname is: Twitter kun je tot op zekere hoogte gebruiken voor leren (ik leer ook dagelijks via Twitter), maar met het toenemend aantal mensen dat ik volg wordt de overhead zo waanzinnig groot dat ik nu tegen een verhouding 95% irrelevant, 5% relevant aankijk. Die 5% wil ik dolgraag houden, dat is de kracht van Twitter voor mij. Die andere 95% wil ik liever niet.
Daarom beargumenteer ik waarom je voor leeromgevingen software nodig hebt die specifiek daarvoor ontworpen is.
Als ik social media vertaal naar leeromgevingen, dan moeten de verhoudingen precies andersom liggen. 80/20 mag ook nog wel voor mij. Er is een trent gaande dat mensen nadenken over het kunnen inzetten van social media in leeromgevingen. En daar ontstaat het probleem dat geprobeerd wordt een toepassing die voor iets anders is ontworpen in te zetten voor leren. Dat mag en het kan tot op zekere hoogte, maar is verre van ideaal.
Om met een metafoor af te sluiten: met een flinke schroevedraaier kan ik een spijker in een muur tikken, no problem. Maar als ik er 250 in de muur moet tikken, dan heb ik liever een hamer die precies voor dat doel ontworpen is.
Ik som de voorwaarden op waar een specifiek voor leren ontworpen “social” applicatie aan zou moeten voldoen.